Welkom op mijn weblog. Hier zal ik de komende maanden korte berichtjes achterlaten om jullie op de hoogte te houden van (en jaloers te maken op) mijn belevenissen, cultuurshocks en avonturen in Mexico. Er is (expres) geen mogelijkheid om hier op de berichten te reageren, zodat niemand zich hiertoe gedwongen hoeft te voelen. Wacht! jullie denken nu misschien dat ik helemaal geen behoefte heb aan jullie medeleven, reacties en verrukking over mooie foto's! Niets is minder waar, ik ben daarvoor te bereiken via e-mail, facebook en skype, maar ook via meer ouderwetse kanalen zoals telefoon, bode, postduif en rooksignalen. De nummers en adressen zijn de meesten van jullie ongetwijfeld bekend, maar ik zal ze voor de zekerheid ook op deze webstek achterlaten (via menu bovenaan) zodat onwetendheid wegvalt als excuus om geen contact te hoeven opnemen. Nee, ik maak het jullie niet gemakkelijk. Maar troost je, ik zal het goedmaken met prachtige foto's en dito verhalen...

Inmiddels heb ik alweer een paar dagen het normale studentenleven weer opgepakt, na een kleine maand extra vakantie (zeilen in Friesland, fietsen in Duitsland) om bij te komen van het Mexico-avontuur. De laatste foto's, van mijn afscheidsfeestje, staan nu ook online. Vanaf nu kom ik op afroep bij jullie langs om de foto's te laten zien en bij te kletsen, maar niet allemaal tegelijk want ik moet tussendoor ook mijn stageverslag afronden en beginnen met mijn afstudeerproject.

Nou, dat was het dan. De laatste weken besteed aan de nieuwe experimenten, mijn presentatie (in het Spaans :-), het kopen van de laatste souvenirs, genieten van de laatste beetjes Mexico City, me emotioneel voorbereiden op de terugreis en mijn geslaagde afscheidsfeestje. Vanochtend vroeg ben ik geland in Brussel na een vlekkeloze vlucht. Ik moet zeggen, het is nog even wennen. Ik mag bijvoorbeeld het toiletpapier weer gerust achter me in het toilet deponeren en op onbewaakte momenten ontglippen me Spaanse palabras (gracias in plaats van dank u). Maar als het goed is ben ik binnen enkele dagen weer als vanouds, zij het met een hele hoop herinneringen en wat heimwee. Mexico was in één woord inmejorable!

De tijd lijkt steeds sneller te gaan, we zijn alweer een paar weken verder en ook deel twee is alweer voorbij. Nu vooral veel gereisd, maar gelukkig ook genoeg tijd om de omgeving te verkennen bij elke tussenstop. De reis ging als volgt: Mexico City - Guanajuato - Zacatecas - Chihuahua - Creel (afscheid genomen van Maris) - (door de Barrancas del Cobre met de trein) El Fuerte - Los Mochis - Mexico City (afscheid genomen van Ariana).

Guanajuato en Zacatecas zijn twee rustieke stadjes met toch elk een eigen karakter, waar je prima op een terrasje in de zon mensen kunt kijken. Zacatecas is de kleinste van de twee maar heeft een uitgebreid nachtleven, waar we doorheen werden geleid door de eigenaar van het hostel. De treinreis door de Barrancas del Cobre was het hoogtepunt van de reis, 275 km door een ruig en indrukwekkend berglandschap via veel bruggen en tunnels, een mooi stukje ingenieurswerk. Elk moment van de zeven uur was er wel iets anders te zien, een waterval, een mooie kloof of een hoog viaduct, het bleef spannend. En niet alleen vanwege de roestende vrachtwagons die af en toe in de diepte lagen als stille getuigen van blijkbaar regelmatige ongelukjes...

Het eindstation, El Fuerte, had ook genoeg te bieden, vooral vanwege het hotel. Het uitzicht vanaf het dakterras met ondergaande zon was schitterend. De eigenaar (een fervent vogelaar) gaf een tour in de vroege morgen door de omgeving, waar inderdaad veel te zien was (van kolibri tot visarend). En om ons ook 's middags niet te hoeven vervelen konden we de kano van het hotel huren om de rivier af te peddelen.

Inmiddels ben ik dus weer terug in Mexico City, om wat laatste experimenten te doen en mijn presentatie in elkaar te zetten. Als ik daar snel genoeg mee klaar ben heb ik misschien nog wat dagen over om nog even snel van de westkust te genieten. Daarna geef ik mijn presentatie en afscheidsfeestje en moet ik alweer terug naar vaderlandschen bodem...

Alweer twee weken geleden begon mijn vakantie (tijd gaat snel), dus tijd voor een korte update vanuit de uitvalsbasis in Mexico Stad. In twee weken tijd hebben we vier districten bezocht, door de jungle getrokken, tempelcomplexen (midden in de jungle) bewonderd, veel gereisd, drugscontroles overleefd, watervallen gezien (en in gezwommen), genoten van Salsa in kustplaats Veracruz, een koffieplantage bezocht, door een cactusreservaat met 2700 soorten planten gewandeld en Ariana (mijn mam) opgepikt om met zijn drieën verder te reizen. Kortom, al veel gezien en gedaan, maar gelukkig nóg een week of vier vakantie voor de boeg. Het grove reisschema in steden/dorpjes: Mexico Stad - San Cristóbal de las Casas (Mariska opgepikt) - Lacanjá Chansayab - Palenque - Veracruz - Xalapa - Puebla - Tehuacán - Oaxaca (Ariana opgepikt)- Mexico Stad.

Het volgende deel van de reis is het de bedoeling via Guanajuato naar Chihuahua in het noorden te reizen om daar een aantal dagen de trein te pakken over/door de Barranca del Cobre, met een spectaculair uitzicht over een stuk of twintig kloven. Die tocht gaat helemaal tot de westkust, waar Mariska naar het Noorden verder reist en Ariana terugvliegt richting Mexico Stad voor de thuisreis. Ikzelf moet nog even bedenken of ik meega naar Mexico Stad of via de westkust terugreis. Het kan weer even duren voor ik weer een update kan geven, tot die tijd moeten jullie je maar bezighouden met de foto's...

Het kostte wat moeite, maar de heren zijn akkoord. Ik mag dus op vakantie, hoei! Het eerste doel: de jungle van Chiapas. Mijn rugzak is al ingepakt, ticket geboekt en de laatste zaken afgehandeld, morgen vertrek ik naar San Cristóbal. Daar ontmoet ik Mariska, een oud-studiegenote (vers afgestudeerd) op wereldreis, om samen wat uithoeken van México te verkennen. Ik hoop af en toe terug te kunnen keren naar mijn appartementje hier om bij te komen en mijn foto's en verhalen op het net te dumpen. Maar vanaf nu wordt het dus: geen nieuws, goed nieuws. De groeten!